Jak zakończyć sezon bez godności (Puskas na Wołowej Turni VI+, 3.10.2026)

Na (prawdopodobne) zakończenie sezonu letniego wybraliśmy się z niezmordowanym Darkiem na Wołową Turnię celem pozbawienia go godności (który to już raz?)

a przy okazji może i siebie. Dla wąskiego grona wspinaczkowych znajomych zorganizowany został z tej okazji mały konkurs, a całe wyjście było relacjonowane niemal na żywo. Wyszło ciekawie, więc może jeszcze się będzie zdarzać.

Jesień, proszę państwa

 

Założenia były, jak zwykle, optymistyczne: podejść pod wygrzaną słońcem południową ścianę, sprawnie przewspinać może i trudny, ale niedługi Filar Puskasa i spotkać się jeszcze na powspinaczkowym piwie w schronisku ze znajomymi, którzy mieli działać na tej samej ścianie.

Ściana coraz bliżej. Wspinać się będziemy lewym filarem

Poranek był zimny i już na podejściu szlakiem mało nie polegliśmy, ślizgając się po pokrytych lodem kamieniach. Ale jak tylko wyszło słońce, zaczęło smażyć niczym w środku lata. Skała była więc wygrzana oraz przewspinaliśmy Filar. Z optymistycznego planu to by było chyba na tyle.

Wysokie Taury... a nie, czekaj.

Tłum pod ścianą, co daje wyobrażenie, jakie tłumy były na szlaku. W tle Ciężki Szczyt.

Na początku szło nieźle. Dwa pierwsze wyciągi podejściowe przeszliśmy dość sprawnie, trzeci - najpiękniejszy tego dnia, po ‘flejkach’ (czyli sporych, odstrzelonych płytach) - również. Potem przyszedł jednak czas na wyciąg kluczowy i zabawa się skończyła. Wyciąg ten też był bardzo ładny (mniej niż trzeci, ale niewiele), ale co się najęczałem po drodze, to moje. W pewnym momencie dłuższą chwilę stałem i nie wiedziałem, co zrobić, choć miejsce nie było teoretycznie ‘kluczowe’ w ramach i tak kluczowego wyciągu. Mimo przygód całość udało się przejść w czystym stylu. Na stanowisku mogłem poczuć satysfakcję, zaburzaną jedynie od czasu do czasu jękami drugiego na linie.

Najurodziwszy wyciąg po odstrzelonych płytach

Wyciąg kluczowy w pełnej okazałości. A u góry po lewej jeszcze w cieniu widać początek rysy z ostatniego wyciągu.

Kluczowy wyciąg, tym razem z oddali. Zdjęcie wykonane przez Andrzeja Marcisza, który jak się okazuje nas podglądał.

 

Został nam jeszcze jeden wyciąg, i dla odmiany też kluczowy! Tym razem na własne życzenie - nasza droga miała 3 warianty wyjściowe, wszystkie ładne, ale zachciało mi się wybrać ten najtrudniejszy. Nie mogłem jednak odmówić sobie przyjemności zmierzenia się z ponad 20-metrową, bardzo regularną rysą - rarytasem w skali Tatrzańskiej. Największym problemem było się do owej rysy dostać, ale gdy tylko się to udało, zaczęła się radosna pełzanina polegająca na klinowaniu na przemian ręki i nogi. A przynajmniej była radosna do pewnego momentu, bo mimo wzięcia dodatkowego sprzętu asekuracyjnego specjalnie na tę rysę, szybko okazało się, że rysa jest rzeczywiście długa, sprzętu szybko ubywa i czasem trzeba odważniej wyjść nad przelot. Także cóż mogę napisać - emocje były, tym większa jednak też radość na końcu drogi.

Podstawa rysy, gdzie oficjalnie pod koniec dnia utknęła godność Darka

Po dojściu do stanowiska i do siebie, wyciągu spróbował jeszcze partner, który finalnie przez wyciąg ów, jak to ujął “został zmieciony z planszy”. Dokładniej przez wspomniany bardzo sprężny początek, który pochłonął wiele jego prób i sił. Cała nasza walka trwała dobrą chwilę i widać było, że ze sprawnego przejścia ani chociaż z piwa ze znajomymi (którzy skończyli swoją drogę dużo, dużo wcześniej) niewiele wyjdzie. Cieszyliśmy się, że w ogóle udało nam się zjechać do podstawy ściany zanim zaszło słońce.

Można by sobie zadać pytanie, czy warto było znów się upadlać dla takich przygód. Ale przecież wiadomo, że warto!

 

 

***

 

SUPLEMENT czyli opis dla KW Kraków

Trzeci wyciąg bardzo piękny, na czwartym (też ładnym, ale jednak trzeci estetycznie wygrywa) zatarła się nam kość w przewieszce, ku wsparciu psychy kolejnych.

Na deser poszedłem wariantem rysowym, do której to rysy wejście było chyba realnym kruksem drogi. Sama rysa z jednej strony zjawiskowa, z drugiej (co zasadniczo inni pisali, ale napiszę jeszcze raz) ma te 20-25m i przez całkiem sporą część nie siada nic mniejszego niż camy #3, więc trzeba albo wziąć ich dużo, albo prawilnie przesuwać, albo przygotować się na nieco dyskomfortu i runout (to ja!). Szczęśliwie rysa jest dość jednostajna, więc jeśli na początku czujemy że kliny są ok, to raczej tak zostanie i odpaść przy bojowym nastawieniu trudno.

Okoliczności zmusiły nas do zjazdu z końca drogi, generalnie da się i idą całkiem gładko. Najpierw 30m do stanowiska po cruxowym wyciągu, potem z 50m dość prosto (może minimalnie w lewo, patrząc z dołu) do stanu z dwóch ringów z Kos-Maras, potem 30-40m lekko w lewo (patrząc z dołu) do stanu z jednego spita na Dolnej Ławce (na fototopo Głazka koło drogi 1A) i stamtąd 60m ziemi. Jak ktoś ma 50m pewnie można przedostatni zjazd zrobić do pierwszego stanu z drogi (wariantem 4A u Głazka), i stamtąd do ziemi - powinno starczyć. Jedyny problem to że na samym końcu drogi jest tylko jeden hak, dołożyłem dla bezpieczeństwa dwa tricamy, które i tak chciałem wycofać ze względu na wiek, więc nie zależy mi szczególnie na ich odzyskaniu. Pewnie jak ktoś tam będzie to znikną, więc gdyby ktoś chciał/musiał tam zjeżdżać to najlepiej jakiegoś haka wbić, ew. kość offsetową można zostawić.