Zwyczajny dzień z życia taternika (Ciernobiele Sokoliky VI+, 13.09.2026)

Na ostatnim wyjeździe z jednej strony nie zadziało się nic jakoś bardzo szczególnego. Mieliśmy czas i nadzieję na warun, więc poszliśmy, powspinaliśmy się, i wróciliśmy cali. Nie zdobyliśmy żadnego spektakularnego szczytu, nie przesuwaliśmy jakichś swoich kolejnych granic. A jednak tyle było przygód!

 

Piękne, choć zimne, okoliczności poranka

Widoczki były

 

Na cel obraliśmy południową ścianę Batyżowieckiego Szczytu - ot taką dużą skałkę w cieniu Gerlacha i Kończystej, ale z wieloma bardzo ciekawymi drogami. Nie byliśmy tam nigdy. Słyszałem, że ściana jest dość popularna, ale -zgodnie z oczekiwaniami- niska temperatura (rano niewiele powyżej 0) i nie najlepsza pogoda w poprzednich dniach skutecznie odstraszyły innych wspinaczy, pomimo weekendu.

 

Batyżowiecki Szczyt w cieniu Geracha. Ale tak naprawdę to nie, bo w słońcu.

Ściana w pełnej okazałości

Trochę zmarzliśmy przygotowując się pod ścianą, ale skała była sucha i warun widać było, że dopisał. Uznałem więc, że nie ma na co czekać i trzeba spróbować jednego z większych klasyków na ścianie - Ciernobielych Sokolików - a potem się zobaczy, ile czasu zostanie.

Gdyby był ktoś ciekaw, co wspinaliśmy

 

Pierwszy wyciąg był w porządku, choć upłynął głównie na rozgrzewaniu skostniałych z zimna palców. Ale by należycie opisać drugi, kluczowy wyciąg, brakuje mi komplementów. Poezja! Poza pierwszymi metrami właściwie cały czas coś się działo. Rysa na palce, teoretycznie kluczowy, siłowy okap, wybór między trawersem bez rąk i boulderową rysą jak między Scyllą a Charybdą, długi pasaż z kaloryferami (taka struktura skalna), bardzo rzadkimi w Tatrach i onieśmielającymi estetyką wspinania oraz rzadkością asekuracji, a na koniec wspinanie siłą woli po ostatnich trudniejszych chwytach, bo jednak okazały się mokre (ale tylko one). Zmęczyło mnie to wszystko bardzo, ale był to chyba najbardziej satysfakcjonujący wyciąg w Tatrach jaki do tej pory prowadziłem.

 

Przed kluczowym wyciągiem - nastroje bojowo-uchachane

Urobione!

Dobra mina do zróżnicowanej gry

Trzeci i ostatni wyciąg był za to, jakby dla kontrastu, do bólu typowym tatrzańskim parchem ;)

 

 

Cała droga zajęła nam stosunkowo dużo czasu, więc i tak zanosiło się, że po zjazdach trzeba będzie wracać. Opatrzność jednak uznała, że to nie wystarczy i zesłała nam dalsze przygody. Podczas pierwszego zjazdu jakimś sposobem minąłem kolejne stanowisko zjazdowe, o czym zorientowałem się dużo za późno. Szczęśliwie udało się dobujać do innego pośredniego. Nieszczęśliwie przez to zwiększało się ryzyko że lina się zaklinuje przy ściąganiu i -zaskoczenie!- zaklinowała się. Jako że jeden koniec liny dyndał już kilkanaście metrów nad nami, a wchodzenie tylko na pozostającej w naszych rękach żyle byłoby zbyt ryzykowne, miałem POWIEDZMY że przyjemność po raz drugi przejść najbardziej lotny pasaż kluczowego wyciągu. Dodatkowo w międzyczasie na dół poleciało nam kilka rzeczy, a jeden friend (dość droga zabawka) był również tym krytycznie zagrożony. Ogólnie działo się trochę, ale wszystko udało się uratować! Poza może jednym karabinkiem, który pewnie dalej zdobi piargi pod ścianą, ale niewielka to strata, zwłaszcza w porównaniu do innych rzeczy, które spadły (a które bez szwanku odzyskaliśmy) lub spaść mogły. No i w porównaniu do wszelkich wrażeń z tego zupełnie zwyczajnego dnia z życia taternika.

 

Zdjęcie na pamiątkę przygód zjazdowych

 ***

 

SUPLEMENT czyli opis dla KW Kraków

 

Komplementów mi brakuje by należycie opisać kluczowy wyciąg. Poezja! Choć namęczyłem się dość okrutnie, w cruxie najpierw wymacałem jakieś słabe klamy i taktycznie wycofałem się by zebrać się w sobie, a potem okazało się, że da się wymacać dużo lepsze. Potem tuż nad cruxem długo się zastanawiałem, czy mniej strasznie wygląda opcja pójścia w lewo do spita, czy ryską na wprost (wybrałem na wprost). No i pod koniec było trochę straszno, jak ostatnie trudne przechwyty okazały się mokre. Niemniej cały czas dzieje się coś ciekawego, a środek to czysta radość wspinania. Zasługuje na 4 gwiazdki*, ale akurat mogę odjąć jedną za trzeci wyciąg, który okazał się do bólu typowym tatrzańskim parchem.

Co do zjazdów (z 3-go stanowiska) - da się zjechać z linami 60m na dwa razy, stanowisko pośrednie wypada wtedy na pionowym bloku skalnym na prawo od kluczowej przewieszki. Nie polecam jednak tego - sprawdzone (nieumyślnie)! Zjeżdżając z 3-go stanowiska jakimś sposobem przegapiłem stanowisko 2-gie i zorientowałem się o tym dużo za nisko. Do rzeczonego bloku dało się przebujać, niestety - lina zaklinowała się przy ściąganiu, w związku z czym miałem “powiedzmy, że przyjemność” wspięcia się po raz drugi po najbardziej lotnym odcinku drugiego wyciągu. W każdym razie gdybyśmy do tej pory nie wiedzieli, czy jeszcze coś na Batyżowieckim uda się tego dnia zrobić (a tempa nie mieliśmy powalajacego), to po wspomnianych przygodach bylibyśmy pewni.

 

*W KW relacjonując przejście można ocenić drogę w skali 1-3 gwiazdki